،

،

تو را ریشه یابی میکنم

بی پیشداوری

- که حق مسلم ما بود.

کدام نشانه را بر طنین صدایت آویختی

تا بهانه ای برای آرامشم شود؟

رنگ از کدام حادثه بر چهره ات نشست؟

که زخم تازیانه ء عشق را  ،

چون زینتی گران،

بر گرده نهادم و ملامت کردم

آسمان را...

و زمین را...

که این درد را تحملشان نبود...

که آدمی ،

همزاد را جستجو کند

به خیالی هوشیار...

زنده...

و مجسم.

...

به من چه که میراث آسمان ،

در تابوتی ارغوانی

یا سیاه...

ویا هر زهر مار دیگر...

به امانت زمین

واگذاشته میشود !

                    خدا و آسمانش چه تسلی میدهند اگر

                     اینکه امروز دوستش دارم ،

                     مرا به خود واگذارد... فردا ؟