از اولین نظری که تو وبلاگم دادید  منو دلگرم کردید ، یادمه اولین کسی که تو وبلاگم نظر داد اسمش سهیل بود که چون اون پستو من حذف کردم و دوباره نوشتم نظرش حذف شد( اون موقع چون زیاد وارد به کارای وبلاگ نبودم تا یه اشتباهی پیش میومد کل پستو حذف می کردم اینو به کسی نگید اما یه بار هم کل وبلاگو حذف کردم! )

از اولین لینکی که بهم دادید  دلگرم ترم کردید ، که اون هم پگاه بود . و دومیش هم که امید ایران مهر بود که وقتی اسممو تو پیوندهای وبلاگش دیدم احساس کردم اتفاق مهمی تو زندگیم افتاده...

و بعد از اون تشویق ها و نظرهای پی در پی شما که هر بار می خوندمشون انرژی می گرفتم و عزیزای مهربونی که همیشه و همیشه نظراشون باعث لبخند و شادی من بوده :

امیر کوچه دلتنگی ، امید اوهام محرمانه ، شهرام میرپناه ، امید شهر آرزوها، و قبلا هم پگاه، مرجان، انسیه ، شروین و ... .

که لطفتونو هرگز فراموش نمی کنم. شماها بودید که به عشق و دیوانگی من رونق دادید . و تا امروز که تولد دو سالگی عشق و دیوونگیمه با من بودید.

و به خاطر این چند وقتی که به خاطر درسم مجبورم  کمتر برای خودم ، وبلاگم و دوستای عزیزم بنویسم از همتون مخصوصا دوستای صمیمی عشق و دیوانگی معذرت می خوام و سعی می کنم که زودتر آپدیت کنم .

تولد عشق و دیوانگی فقط یه بهونه بود تا  به پاس همه خوبیا و مهربونیاتون چند سطری ازتون یاد کنم  .

و حالا که سطرهای آخر این پستو می نویسم خیلی خوشحالم و آرومم و همتونو دوست دارم و برای همتون آرزوی خوشبختی می کنم به جاش شما برام آرزو کنید که برف بیاد ...

پ.ن :

 ببخشید اگه متنم یه کم پسو پیشه یا مورد داره. دلیلش اینه که از بس ننوشتم نوشتن از یادم رفته !